အသည္းကြဲလူရြင္ေတာ္

ဘယ္အရာမွ မျမဲပါဘူးလို႕ ရင့္က်ဴးေနၾကတဲ့ လူေတြကို တစ္ခုေလာက္ ေမးၾကည့္ေပးပါလား။ ေက်းဇူးတရားဆိုတာဟာလည္း မျမဲတဲ့သေဘာလား ဆိုတာေလ။ မင္းနဲ႕ကို ေက်းဇူးကိုယ္စီ ရွိခဲ့ၾကဖူးတယ္ေလ။ အဲဒါေတြဟာ ဆံုဆည္းျခင္းဆိုတဲ့ လမ္းစမွာ ျဖစ္တည္ခဲ့ျပီး ေ၀းကြာျခင္းဆိုတဲ့လမ္းဆံုးမွာ ပ်က္ျပယ္သြားရေတာ့မွာလား။
မင္းေၾကာင့္ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အေတြးအေခၚေတြ၊ မင္းက ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ကြက္လပ္ေတြ၊ မင္းအားေပးမႈေၾကာင့္ ႏိုးၾကားခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အာရံုေတြ၊ အဲဒီေက်းဇူးတရားေတြဟာ ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ေ၀းေနရျခင္းဆိုတဲ့ နယ္ေျမတစ္ဖက္မွာ ခ်န္ထားပစ္ခဲ့ရမယ့္ မခိုင္ျမဲမႈေတြလား။
ေလာကၾကီးမွာ မျမဲဘူးဆိုတာ ရွိေပမယ့္ ပေလတို၊ အရစၥတိုတယ္နဲ႕ ဘာထရန္ရပ္ဆယ္တုိ႕ရဲ႕ အမည္နာမေတြက ႏွစ္ပရိေစၧဒ ၾကာျမင့္သည္အထိ ဘာျဖစ္လို႕ ထင္က်န္ေနရစ္ရတာလဲ။ ရိုမီယိုနဲ႕ဂ်ဴးလိယက္တို႕ အသက္ေပးခ်စ္ခဲ့တာလည္း ႏွစ္ေတြ မနည္းေတာ့ပါဘူး။
ကို္ယ္ မင္းကို ခ်စ္တယ္။ အဲဒီအခ်စ္က ကိုယ္မရွိေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ လံုး၀ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ့္ အညတရအခ်စ္မ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ေစရဘူး။ ရာဇ၀င္မွာ စာတင္ခြင့္မရရင္ေတာင္မွ သမိုင္းတစ္ခုမွာ ကမၺည္းတင္ရစ္ေစႏိုင္မယ့္ သစၥာတရားရဲ႕ သက္ေသတစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ေစရလိမ့္မယ္။
အဲ့ဒါ ကိုယ့္ရဲ႕ အျမင့္မားဆံုးေသာ ဆႏၵပါ။
ကိုယ္ ၾကိဳးစားမယ္ အခ်စ္ရယ္။