အသည္းကြဲလူရြင္ေတာ္

မိုးသားေကာင္းကင္ႀကီးကို ကိုယ္ေမာ့ၾကည္ ့ မိတယ္ ။လံု ၿခံ ုျခင္း ဆိုတဲ့ သေဘာတရားကို ရွာေဖြ မေတြ ့ ရွိရပါလား။ ဟင္းလင္းျပင္ က်ယ္ ႀကီးထဲမွာ လြင္ ့ပါး ေနတဲ့ တိမ္ဆိုင္ေတြ တိမ္လိပ္ေတြဟာ တြယ္ရာမဲ့ ျခင္း ဆိုတဲ ့ အနက္ကိုေဖာ္က်ဴးေနၾကေလရဲ ့ ။ အၾကင္နာ မိုးသားျပာျပာ ေတြ က ၾကည္လင္ သန္ ့စင္ျခင္း နိမိတ္ကို ျပခဲ ့ ၾကတယ္။ ေရႊေရာင္ပု၀ါၿခံဳ ထားတဲ ့ တိမ္လႊာကလည္း အခ်စ္ေၾကာင္ ့ ေတာက္ပမႈ ့ ဆိုတဲ ့ အသြင္ ကို ေဆာင္ခဲ့ တယ္ေလ ။ နီရဲရဲေကာင္းကင္ျပင္ဟာ ေလာင္ကၽြမ္းျခင္းဆိုတဲ့သေဘာကို ထင္ဟပ္ေဖာ္ထုတ္ ေနခဲ့ ပါၿပီ ။ ေကာင္းကင္ဟာ ေႏြးေထြးေသာလႊမ္းၿခံဳ မႈ ့ ကို မေပးႏိုင္ရံု သာမက ေလွာငပီတ္မြမ္းၾကပ္ေစတဲ့ ေသာကအုပေဆာင္းႀကီး တစ္ခုလို ကိုယ္ ့ မ်က္ႏွာေပၚ မိုးလာေနတယ္ ။ အခံရခက္လိုက္တာ ၾကည္႔ရင္းၾကည္႔ရင္း ကိုယ္႔ႏွလုံးသားဆီအထိ ၿပဳိက်ဆင္းေတာ႔မလိုပါပဲ။
ကိုယ္႔မ်က္လုံးကို စံုမွိတ္ပစ္လိုက္ခ်င္ေတာ႔တယ္။ ေကာင္းကင္ၿပင္ၾကီးကို ကို မၾကည္႔ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။ အခ်စ္မဲ႔ေကာင္းကင္ဆိုတာ ခ်စ္သူေတြအတြက္ အဓိပါယ္ တစ္စံုတရာ ရွိမလာႏုိင္တဲ႔ ေလဟာၿပင္ၾကီးတစ္ခုပဲ မဟုတ္လား။