အသည္းကြဲလူရြင္ေတာ္

ကိုယ္သာ ပန္းခ်ီအႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ဆိုရင္ေတာ့ “ေသြးပ်က္သူ” ဆိုတဲ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ ပန္းခ်ီျပပဲြ ခင္းက်င္းရေလာက္တဲ့ ၀ါဘစၧ ဘ၀မ်ဳိးပါပဲ။
တကယ္ပဲ ေသြးပ်က္ေခ်ာက္ျခားခဲ့ရ
အထီးက်န္မႈကို ဆိတ္ျငိမ္မႈကႏိုင္
ဆိတ္ျငိမ္မႈကို ေခြးေဟာင္သံကႏိုင္
ေခြးေဟာင္သံေတြကို အိပ္မက္ဆိုးေတြကႏိုင္ နဲ႕ ဘယ္လိုပဲ ဇြတ္မိွတ္ျပီး အိပ္စက္အိပ္စက္ အအိပ္ပ်က္ကာလ ၃ ပါးရဲ႕ တေစၧေျခာက္လွန္႕ခံေနရတဲ့ ညေတြပါပဲ။
အဲဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ဖို႕ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ ႏွလံုးသားကို ဖဲ့ေျခြလမ္းခင္းေပးခဲ့တာ မဟုတ္လား။
ခုခ်ိန္မွာေတာ့…
ေနာက္ဆံုးေပၚဆႏၵေတြဘာမွမရွိ၊ ပန္းတိုင္မရွိ၊ လမ္းမရွိနဲ႕ ဘာဆို ဘာမွ မရွိ… မရွိ… မရွိျခင္းမွန္သမွ်ကို ဘ၀နဲ႕ အျပည့္ လက္ခံထားတဲ့ ကိုယ္ေလ။
ကိုယ့္မွာ ရွိတာကေတာ့…
သိခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနတဲ့ မသိမႈ ခပ္မ်ားမ်ားရယ္ ဘယ္သူမွ ေကာက္မယူခ်င္တဲ့ ဘ၀တြင္းထြက္ အမႈိက္နည္းနည္းရယ္…
ေမ့ေဆးမထိုးတဲ့ အတိတ္၀င္စားရက္ေတြရယ္
အဲဒါေတြနဲ႕ပဲ…
တင္းက်မ္းျပည့္ေနတဲ့ ကေမာက္ကမလမ္းေတြေပၚမွာ ကိုယ္ရဲေဆးတင္ျပီး ေလွ်ာက္ေနရေတာ့တာပဲေလ…။